Keuzes…

Kippenvel overal op mijn armen. Mijn lijf is nog lang niet wakker en een fris ochtendbriesje schampt brutaal mijn huid. De golven van het meer beuken tegen het strand en ondanks de stilte, kan ik het geluid van de golven even niet verdragen. Nog nooit ben ik zo vroeg mijn blog gaan schrijven; de zon gloort nog maar net boven het meer. De horizon kleurt tegen een mozaïek van water en bergen, van lichtgeel naar lichtroze. Door malende gedachten werd ik uit mijn slaap gehaald en uiteindelijk ben ik mijn bed maar uitgegaan in een poging ze tot zwijgen te brengen.

Zittend langs het prachtige Malawimeer, glijden wolken door de wind in grote snelheid voorbij. De schaduwen creëren donkere vlekken op het water…en… dan ineens breekt de ochtendzon door. De stralen verwarmen mijn gezicht en armen en ik knijp mijn ogen tot spleetjes in een poging het felle licht te filteren. De zon tovert een glimlach op mijn gezicht.

Hoe bijzonder is de natuur, want waar het eerst onrustig en koud voelde, kan het in een split second veranderen naar fijn, aangenaam en warm.

Zo bewust als ik hier zit te genieten, zo intens was ook de afgelopen periode. Een rollercoaster van indrukken en emoties.

Sinds een week zijn we terug van 5 weken Nederland waar het maken van keuzes, centraal stond. Hier kom ik later nog op terug. Want de dag van thuiskomst, werd onze aandacht direct opgeëist door de verkiezingen in Malawi, keuzes rond een zonneboiler en een meisje in nood.

Op 21 mei 2019 gingen ongeveer zeven miljoen geregistreerde Malawiërs naar de stembus. Zij mochten in drievoud hun stem uitbrengen voor een nieuwe president, een parlementskandidaat én voor de lokale gemeenteraad.

Meer dan 50% van deze geregistreerden zijn jonger dan 34 jaar. De huidige president Mr. Peter Mutharika (78 jr.) die de laatste verkiezingen in 2014 met 36.4% won, mag het dit jaar opnemen tegen 7 andere kandidaten. Slechts 3 daarvan maken een serieuze kans voor het nieuwe presidentschap.

President Mutharika (Democratic Progressive Party, DPP) ambieert een tweede termijn. Hij wordt uitgedaagd door zijn eigen vicepresident, Saulos Chalima (United Transformation Movement, UTM). Hij vindt Mutharika te oud voor een tweede termijn. En dan hebben we nog een nieuwkomer en oppositie kandidaat, Lazarus Chakwera (Malawi Congres Party, MCP).

(Wil je meer interessante details lezen over de verkiezingen in Malawi, kijk dan naar nieuwsbericht van de BBC.)

v.l.n.r. Lazarus Chakwera, Saulos Chalima, Peter Mutharika

Al maanden rijden er auto’s met harde en veel te schel brullende luidsprekers door het land. Of rijden er kleine vrachtwagentjes vol zingende, swingende partijvertegenwoordigers in de laadbak. Zijn er grote bijeenkomsten waar biljetten Malawiaanse Kwacha rond worden gestrooid om zieltjes te winnen. Het houdt de gemiddelde Malawiër sterk in zijn greep en politiek is hét onderwerp van de dag. Net als in Europa zijn de meningen verdeeld en versplinterd. Ontevreden over het huidige beleid, verbolgen over corruptie en zelfverrijking wil de Malawiër het liefst een nieuwe koers. Malawi heeft als één van de armste landen van de wereld, zo kei- en keihard een goed werkend bestuur nodig. Maar zoals dat overal gaat in de politiek zijn er veel mooie woorden en weet men niet goed wie echt te geloven. Wie van de kandidaten zal zich een eerlijke en betrouwbare leider tonen. Krachtig handelend en doen wat hij beloofd.

Voor ons was het allemaal bijzonder boeiend om te volgen. Waar haalt de bevolking zijn informatie vandaan als ze geen kranten, geen tv (zonder elektriciteit) en geen internet hebben? Welke overwegingen vindt men belangrijk en welke onderwerpen zijn ondergeschikt? Hoe beïnvloed grootspraak zonder onderbouwing of protserig bezit zoals een mooi pak en dikke auto de gemiddelde mening? Hoe gaat dit meestal vredelievende volk om met uitgesproken standpunten? Hoe gaat dit consensus land om met tegenstellingen? Trekken ze ten strijde? Zullen er onlusten ontstaan of zullen ze het nog steeds wijdverspreide geloof in hekserij inzetten om hun gelijk te halen?

Maar gelukkig bleef het overwegend rustig. Alleen in de nacht na de verkiezingen hoorden we rond 2 uur een grote groep demonstranten leuzen zingen en juichend op het strand. Alles in harmonie en vooral vanuit blijheid en slechts anderhalf uur lang.

De dagen rondom de verkiezingen hadden we vaak interessante en soms grappige gesprekken waarin duidelijk werd wat belangrijk werd gevonden. En ongelooflijk hoe inventief informatie zich verspreidt zonder de middelen die wij in het Westen kennen. Door het land reizen en van ‘mond tot mond’ nieuws verspreiden blijkt nog steeds heel goed te werken.

Soms wel enigszins gekleurd, maar met alle nepnieuws in het Westen weten we tenslotte ook niet meer wat ‘waar’ is en wat niet.

De lagere school van Ngara was één van de 5000 landelijke stem-locaties. Een rij van mensen in papieren stemhokjes stonden in de open lucht onder de bomen. 3 Formulieren moesten in 3 verschillende stembussen in 3 dezelfde opstellingen naast elkaar ingevuld worden.

Door streng uitziende politiebeambten en van iedere politieke partij officiële toezichthouders, werd alles in goede banen geleid. Officieel zouden de stemhokjes om 6.00 uur ‘s morgens moeten openen. Maar zoals wij Malawi kennen, werd dat hier en daar ietsje pietsie later…

En om 7.00 uur draaide 97% van de locaties op volle toeren, ach wat maakt het ook uit 🙂

De uitslag zal in totaal 8 dagen op zich laten wachten. Dus ergens 29 mei komen de resultaten naar buiten. Maar ook die belofte nemen we met een korreltje zout. We hopen ergens begin juni op duidelijkheid. In ieder geval staat nu, terwijl ik dit blog schrijf, de veelbelovende Lazarus Chakwera (MCP) bovenaan in de tellingen. Keuzes en de gevolgen…we houden voor Malawi onze adem in.

Op FloJa gaat ondertussen het dagelijkse werk gewoon door. De dag van de verkiezingen zijn er weinig kinderen op school. Ondanks dat dit geen officiële feestdag is, houden ouders hun kleuters blijkbaar bij zich.

Wij hebben het vooral druk met de Solar warm water boiler. Sinds april is de boiler geïnstalleerd, alleen sommige buizen moeten nog aangesloten worden. De aanvoer van water komt uit onze drinkwatertank. Gezien het aflopende terrein, staat de tank een paar meter lager dan de boiler. En dus moet de watertank anderhalve meter gelift worden.

Patrick onze lasser, heeft gedurende onze afwezigheid in Nederland, al een enorm en stevig frame gelast. Het frame staat klaar om onder de tank geschoven te worden. Maar er was nog niet nagedacht hoe we dit gevaarte omhoog krijgen…

Ruim 45 minuten lang, staat Andre met opgetrokken wenkbrauwen de discussie tussen onze personeelsleden te volgen, waarin alle opties de revue passeren. Misschien een bulldozer lenen van de Admarc fabriek bovenaan de weg? Of toch touwen in de boom om te takelen? Misschien met ladders? Wat als we het voetbalteam nou eens uitnodigen om te helpen tillen.

Allemaal mogelijke keuzes.

Uiteindelijk lijkt de bulldozer de beste optie.

Malawi, ik zei het al is een land van consensus. Het Nederlandse polderen is hier niets bij 🙂 . Vele uren gaan voorbij voor een gezamenlijk besluit is genomen.

Maar toch nog vlak voordat de kolossale bulldozer richting FloJa uitrukt, wordt het besluit plotseling gewijzigd. Patrick moet het frame ontmantelen en boven op het dak opnieuw in elkaar lassen. Lachend komt Andre thuis om over het besluitvormingsproces te vertellen.

Allemaal situaties die metaforisch zouden kunnen staan voor ‘kiezen’ in de breedste zin des woords. Ieder moment van de dag maken we keuzes. Gelukkig de meesten heel natuurlijk en vanzelfsprekend. Anders zou het immers doodvermoeiend zijn. Soms is het een rustig heen en weer afwegen van mogelijkheden. Maar soms ook gaan er heftige discussies aan vooraf.

In geval van ingrijpende, persoonlijke situaties herkennen we allemaal wel dat soms hoofd en hart met elkaar in strijd zijn om de juiste keuze… en draait vooral het hoofd overuren of raakt verstrikt in zijn eigen oneindigheid aan voor– en tegens. En dan ineens komt het antwoord. Inclusief alle emoties die daarbij horen, maar met een soort innerlijk weten dat dit de beste keuze is.

Wat vind ik dit lastig om open en eerlijk te beschrijven… En het juiste moment kiezen, gaat me niet goed af. In andere omstandigheden zouden we dit vooral in besloten kring delen en daarna neemt de ‘tamtam’ het over. Binnen FloJa vinden we transparante en eerlijke communicatie een groot goed (help….hoe maak ik de overgang, ik neig een beetje tot dralen).

In het licht van ‘kiezen’ hebben Andre en ik een moeilijke keuze gemaakt. Ik (Paulien) trek me terug uit FloJa en de komende maanden worden mijn laatste in Malawi….

Na 3 ½ jaar FloJa Malawi, met de meest waanzinnige, verwarrendste, leerzaamste, dankbaarste, prachtigste en mooiste ‘bladzijden uit mijn levensboek’, draag ik het stokje over.
Persoonlijke details laat ik, als jullie het me niet kwalijk nemen, dit keer achterwege. Maar ergens vlak na de zomervakantie zal ik mijn taken vol vertrouwen in de kundige handen van Andre leggen.

In deze 3 ½ jaar heeft Andre zich, met zijn daadkracht en creatieve inventiviteit, tot een inmiddels ingeburgerde Europees-Afrikaanse duizendpoot ontwikkeld. Die altijd recht op zijn doel afgaat en helemaal zijn draai heeft gevonden in dit fascinerende Afrikaanse land.

Wij zijn ervan overtuigd dat FloJa en alle andere projecten (zoals de Ngara Primary School) op deze manier goed zullen blijven draaien. Want dat wat Floor en Jan ooit zijn gestart, hebben wij samen verder uitgebouwd. Ieder vanuit onze eigen unieke kwaliteiten.

André zal samen met een nieuw te werven vrijwilliger, met de aandacht en drive die we van hem kennen, Floja voortzetten. Mijn rol zal nader ingevuld worden, mogelijk zal ik vanuit Nederland middels een positie in het bestuur verbonden blijven aan FloJa. Want alles rond FloJa is toch ook ‘ons kind’ geworden waar we een ongekende betrokkenheid en zelfs een soort liefde voor zijn gaan voelen. Of klinkt dat te zweverig… 🙂

 

Om af te sluiten, nog één van de schrijnende voorbeelden waarom FloJa hier nodig is en goed is in wat ze doet.

In de namiddag spelen dorpskinderen bij ons achter het huis. Vol overgave springen ze één voor één op de trampoline en spelen zoet met speelgoed als barbies, auto’s, puzzels, ballen, schepjes e.t.c. uit een grote blauwe ton. Sinds twee maanden loopt daar een klein voor mij onbekend meisje tussen. Ze zit niet op FloJa.

Ik schrik enorm van haar verschijning. Broodmager, te klein van stuk met armpjes en beentjes zo dun als lucifers. Maar nog het meeste schrik ik van haar lege, nietszeggende ogen. Ze mist iedere glans, iedere sprankeling die de ogen van een kind in deze leeftijd zou moeten hebben.

Dit herinnert me aan iets wat ik eerder heb gezien. Vlak na een verwoestende aardbeving in 2010 werkte ik ruim 3 maanden op het getroffen eiland Haïti, in een kinderhuis genaamd ‘Hart voor Haiti’. Ik kreeg de zorg voor een jongetje van 3 jaar, Mickael Pierre. Zwaar getraumatiseerd door de aardbeving, ook broodmager en hij vertoonde amper een teken van leven.

Dit meisje, Tiwonge genaamd, ziet er bijna net zo uit….alleen is hier geen sprake van verschrikkelijke toestanden zoals die in Haïti. Tenminste, niet voor zover ik weet.

De afgelopen week zijn onze manager Edmond en ik op zoek gegaan naar de moeder. We MOETEN iets doen voor/met dit kind. In het pittige gesprek met de moeder werd helaas niet helder wat de toestand van het meisje enigszins zou kunnen verklaren. Maar we hebben de moeder naar de kinderkliniek in Ngara verwezen. Nu maar hopen dat ze haar verantwoordelijkheid neemt. Als ze ons het gezondheidsboekje met de conclusies van de kinderkliniek kan overhandigen hebben we beloofd haar 3 jarige dochter per direct op FloJa op te nemen. Het meisje krijgt dan in ieder geval weer 2 gezonde maaltijden per dag en extra toezicht op haar gezondheid. Ze mag spelen en leren met leeftijdsgenootjes. En misschien, misschien, misschien…. kunnen we helpen de glans in haar bruine oogjes terug te brengen….

Áls de moeder tenminste de juiste keuzes maakt!

foto: Ed Peeters Photography

 


Deel dit bericht:
Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestmail

9 Responses

  1. Wat een moeilijke en moedige beslissing, Pien. Sterkte voor jullie allebei de komende periode. Liefs, Niek
  2. Aaf
    Lieve Pien en André, ik heb dit blog wel 3 keer gelezen. Onwijs veel sterkte en ik hoop dat het jullie/je lukt om - zoals de afgelopen 3 1/2 jaar - volop te genieten van het prachtige Malawi. Image 9 verwoord de malende gedachten denk ik goed. En nee, de ongekende betrokkenheid en liefde die je bent gaan voelen klinkt allesbehalve zweverig maar onderschrijft wat mij betreft wat een mooi mens je bent. Liefs Aaf xx
  3. Jeetje wat zullen jullie een lastige en verdrietige tijd achter de rug hebben, en nog... Ik kan me voorstellen dat elk woord gewogen en herschreven is. Moment en vorm lijkt steeds niet goed te voelen. Maar t is van jou, dus t is altijd goed. Allebei veel sterkte en moed toegewenst bij alles wat jullie doen... Liefs
  4. Lieve Pien, wat heb je het ondanks het verdrietige nieuws weer mooi verwoord. Heel veel sterkte, denk aan je! Dikke kus en knuffel! xxx Yvonne
  5. tranen...maar voel de kracht van jullie en van jou, pien, denk aan jullie en voel weer zo vereerd dat ik jullie mag kennen. dikke dikke kussen voor jullie
  6. M+S
    Beste Pien, Wat zullen we je berichten missen. Diep respect voor wat je in de afgelopen jaren hebt gedaan. Jou en André wensen wij sterkte voor de toekomst. Met een hartelijke groet, M+S
  7. Tja, ........wat kan ik zeggen. Heel veel sterkte jullie .beiden. Pien, we gaan je en je blog missen. Je bent altijd welkom Groet Ronenmarja
  8. Weer een prachtig blog waarin ik de liefde en passie lees over 'jullie kindje'. Helemaal niet zweverig! Helaas is het niet altijd even makkelijk om keuzes te maken. Knap en moedig van je! Heel veel sterkte en succes komende maanden (en uiteraard ook voor daarna toegewenst)! Zo mooi om te zien/lezen hoe jullie je zo inzetten! Warme groet, Asman
  9. Jeetje Pien en Andre, wat heftig zeg. Ik kan mij die heftige gevoelens helemaal voorstellen en ook dat het fijn kan zijn om uiteindelijk keuzes te maken, hoe pijnlijk ook. Ik wens jullie heel veel sterkte toe. heel veel liefs, Jessica