Farewell party

Soms bekruipt je het gevoel dat het werk wat de FloJa Foundation doet, door de Malawiaanse bevolking als vanzelfsprekend wordt aangenomen. Maar is dat echt zo….?

De afgelopen weken stonden Floor en Jan in het stralende middelpunt en nam Malawi op gepaste wijze afscheid van twee kanjers. Een aaneenschakeling van mooie woorden, een eerbetoon met respectvolle uitspraken en grote dankbaarheid van een dorpje en haar bewoners in het noordelijke puntje van Malawi.

De lofzang begon met, jawel….een voetbalwedstrijd. Het lokale heren 1 team van ‘Ngara Hotsprings’, ter plaatse Mphizi genaamd, trapt ongeveer 2 km hier vandaan geregeld een aardig balletje. Geen ere divisie niveau maar vergelijkbaar met regionaal voetbal in Nederland.

Jan is als échte man tijdens zijn 7 jaar hier in Malawi tot team ’manager’ gebombardeerd. Niet dat hij echt wekelijks langs de lijn te vinden was, maar met zo nu en dan een bezoekje ontstond er over en weer toch een band. Jan zorgde een enkele keer voor een tenue of een leren voetbal, maar daar stond tegenover dat het team zich geregeld beschikbaar stelde voor een groepsklus of om het pad naar de Foundation te effenen.

Dit keer waren alle vier de Mzungu’s (= blanken) uitgenodigd voor een spannende streek derby wat tevens de afscheidswedstrijd zou worden voor Floor en Jan.

Aangekomen na een nogal hobbelige rit, zag ik een groot open, zanderig en met kuilen bezaaid veld, omringt door maisvelden. Het uitzicht was waanzinnig! Waar maïsvelden eindigden tekende Lake Malawi en de bergen van Tanzania zich af. Van een dergelijke scenery zouden zelfs de spelers van  AZ (Andre zijn favoriet), dromen

De mannen uit ‘ons’ team liepen (dankzij Jan) weliswaar in een tenue, maar vooral verwonderd keek ik naar het schoeisel. Van beide teams droeg hooguit twee spelers echte voetbalschoenen met noppen, de rest had plastic namaak Nikes, één schoen of zelfs géén schoenen aan.

P3220067.JPG

De sfeer was geweldig. Een groep van ongeveer 100 dorpsbewoners had zich inmiddels verzameld en klapten en juichten de plaatselijke vedetten al staande toe. Zelfs de vuvuzela ontbrak niet.

Wij Mzungu’s mochten plaats nemen in de ‘VIP lounge’; een met zeil en stokken gefabriceerd afdakje met plastic stoelen en 10 houten bankjes. Dat vond ik best bijzonder want naast ons zaten ook de hoogwaardigheidsbekleders en mensen met aanzien uit het dorp. Zelfs de chief (dorpsautoriteit van Ngara) had de moeite genomen om de wedstrijd bij te wonen en schudde ons bij aankomst vriendelijk de hand.

Ngara Hotsprings scoorde het eerste doelpunt en twee licht beschonken mannen dansten een ere ronde al zingend en swingend rond het veld. Al snel sloten kinderen en vrouwen met groot ritme gevoel heupwiegend aan.

Halverwege de tweede helft ontstond er rumoer. De tegenpartij leek onenigheid te hebben met de scheidsrechter. Helemaal duidelijk werd het niet, maar het leek of het te maken had met de bal. De tegenpartij bleek dusdanig gepikeerd dat ze boos het veld en zelfs het terrein verlieten. Ons en vooral de jubelende supporters in verbijstering achterlatend.

De wedstrijd werd gestaakt. Gelukkig kwam dit abrupte einde net na de gelijkmaker van Ngrara Hotsprings en konden we met het gehele team proosten (flesjes fris uit onze auto) op de spannende afloop.

Er werd gespeecht door de Village chief en de coach. En hoewel Engels hier de voertaal is, drukt men zich toch het makkelijkst uit in zijn eigen taal. Gelukkig was Edmond Chiumia (Manager FloJa), met ons meegekomen naar de wedstrijd. Hij blijkt een talent als tolk en vertaalde de verschillende lovende woorden uit speeches voor ons van het Che-Timboeka naar het Engels en andersom.

Jan bedankte, ook namens Floor, alle sprekers en hoewel hij eigenlijk alleen bij winst zijn laatste presentje zou uitdelen besloot hij toch het nieuwe tenue en een bal te overhandigen. Daarbij belovend dat ondanks het afscheid er niets zou veranderen. Dat de nieuwe director van FloJa, Andre, zijn taak als team ‘manager’ met alles er op en eraan net zo serieus zou nemen.

Dankbaar en verheugd met de nieuwe outfit formeerden de mannen een lijn en toonden hun respect door met gebogen hoofd een minuut lang zwijgend te klappen. Een bijzonder moment om even stil van te worden…

Tijd om terug te gaan en in de Toyota, die ineens veel meer passagiers had dan op de heenweg, zat de stemming er goed in. Het terrein afrijdend zagen we langs de weg enkele terneergeslagen en enigszins verbitterde tegenstanders. Maar dat mocht onze pret op geen enkele wijze drukken en vanaf een opengeklapte en druk bevolkte laadklep werden liederen ingezet. Klappend en zingend reden we naar huis. De menigte langs de weg wuifde ons meedansend en lachend na.

In deze energie en sfeer verliepen eigenlijk de resterende dagen.

Op woensdag, de dag voor de echte afscheidsceremonie werden er twee ingekochte geiten geslacht. Iets wat voor ons Nederlanders nogal ongebruikelijk is, maar in dit land een vanzelfsprekend ritueel. Misschien een troost, de geiten hebben een goed en aangenaam leven gehad in de vrije natuur. Hoewel het een onaangenaam schouwspel blijft, gebeurde het in ieder geval netjes, snel en respectvol. Ik zal jullie de details besparen, maar ik kan wel vertellen dat het vlees de volgende dag bijzonder smakelijk was (zeker na een aantal dagen geen vlees te hebben gegeten) en Andre en ik kunnen weer een vinkje zetten bij onze inburgeringcursus.

Eindelijk was het donderdag, de dag voor de officiële afscheidsceremonie. Voor ons begon de dag bij ochtendgloren, nog net niet licht, om 5 uur. Het heeft tijden niet geregend in Malawi wat een ramp is voor de oogst, maar juist op deze ceremoniële dag kwam het water met bakken uit de lucht. Tot overmaat van ramp bleek ook (zoals vaak hier) de stroom uitgevallen. Met onze Nederlandse stiptheid, stonden Andre en ik in een nog stikdonker schoolgebouw te wachten op de rest van de feestcommissie. We hadden immers om 5 uur afgesproken om de zonwering en versiering op te hangen. Maar wat kun je doen zonder licht en in de stromende regen…hoe logisch dan ook dat onze crew pas 3 kwartier later aan kwam sloffen, toen inmiddels de buien wegtrokken en de stroom weer terugkwam.

Er werd druk gewerkt aan het koken van de rijst, de groente en het geitenvlees voor ruim 200 gasten, het ophangen van de spandoeken, zeilen als zonwering, ballonnen, en het installeren van de muziekinstallatie. En als laatste het plaatsen van de banken en stoelen voor speciale genodigden.

In no-time werd ons speelveld omgetoverd tot een sfeervol amfi theater.

Langzaam stroomden de gasten en vooral een grote groep (oud) leerlingen de hekken van de Foundation binnen.

Een bewonderend geroezemoes steeg op toen eindelijk Floor en Jan in traditioneel Afrikaans gewaad aan kwamen lopen. In de vroege ochtend had het personeel het eerste cadeau overhandigd. Floor en dochter Jula droegen een schitterende uitvoering van een lange rok en blouse met pofmouwtjes. Jan en zoon Tjobie waren uitgedost in kniebroek en kraagblouse.

Afscheid-FloorenJan2.jpg

Het plaatje werd compleet toen ook alle dames van de staf, zich toonden in prachtige jurken. Allemaal dezelfde stof, maar ieder in een eigen model.

De dag kon beginnen. Bijzondere gasten als de TA (Traditional Autority) Village chiefs van twee omliggende dorpen met hun assistenten. Buren en vrienden zoals ‘oma’ en Aston met zijn vrouw; de bouwvakkers die vanaf de eerste dag hebben meegeholpen met het neerzetten van alle gebouwen. Van heinde en verre, uit de bergen en zelfs uit Lilongwe kwamen mensen om afscheid te nemen. En allen spraken mooie, respectvolle en dankbare woorden.

De feestelijke sfeer werd aangevuld met zang en dans. De vrolijk uitgedoste Malipenga’s illustreerden met hun traditionele dans en geluid het feestgedruis.

Klik om het filmpje weer te geven

Verschillende cadeaus werden al swingend overhandigd. Van omslagdoeken, tot persoonlijke tekeningen, van rieten hoeden tot een heuse levende kip!

Het personeel zong afscheidsliederen en vertolkte in een korte sketch het werk binnen de Foundation. Samen met de docent presenteerden de kinderen hun reken- taal- geografische en zang vaardigheden. Waarmee alle aanwezigen een klein doorkijkje kregen in de kwaliteit en wijze van lesgeven. Het was aandoenlijk en vertederend om die trotse kinderstemmen door de microfoon te horen schallen.

Afscheidsfeest FloJa 24-03-2016 (46).jpg

Floor en Jan gingen letterlijk op handen gedragen met het personeel op de foto.

Afscheid-FloorenJan1.jpg

Uitgeput en vol van alle indrukken vertrok iedereen rond 17.00 uur, nog net voor het donker naar huis. Het was een heel bijzondere emotionele en zeer memorabele mooie dag met momenten waarbij ik de brok in mijn keel maar moeilijk kon wegslikken.

Ik kon dan ook slecht in slaap komen die nacht. Alle bijzondere momenten kwamen opnieuw langs. Een gevoel van diep respect en waardering overviel me. Wat nog het meeste indruk op me maakte was dat Floor en Jan échte Malawianen werden genoemd. En dat is als Mzungu in een land met een groot verschil in normen en waarden, echt een enorm compliment!!

De trend is gezet, de lat ligt hoog …. Het stokje wordt overgedragen en de stem van de criticus in mijn hoofd buitelt heen en weer en ontneemt me mijn nachtrust.

Gelukkig ziet alles er bij daglicht altijd beter uit en bij dageraad besef ik dat Andre en ik het op onze manier mogen doen met onze eigen kwaliteiten.

Dat na 7 jaar Malawi, Floor en Jan toch best enigszins ‘ver-afrikaanst’ zijn en ook zij weer een leercurve door moeten in Nl is tijdens het koken, de dag erna onderwerp van gesprek. We praten over huishoudelijke zaken als de pannenset en welke pannen in dit huishouden het meest gebruikt worden. Floor kijkt me verbaasd aan als ik de hapjespan als mijn eigen favoriet bestempel.

“Een hapjes pan, wat is dat?” Ik toon haar de grote wokachtige pan.
“O die! zegt Floor, ik dacht aan een pan met allemaal losse vakjes …. “

Hilarisch die blooper momenten over een weer. We moeten er regelmatig hard om lachen. Bij de opname van het donateurs filmpje ( http://www.youtube.com/watch?v=dNiMZGrhZho&sns=em ) hebben we ook vreselijk gelachen. We geloven dat de kern van onze boodschap wel is overgekomen, maar voordat we dat knap op de film kregen gingen er wel 4 bloopers voorbij.

Met dank en veel respect aan Floor en Jan voor de afgelopen jaren. We weten, het was niet altijd makkelijk, maar jullie hebben ‘een steen verlegd’ en echt verschil gemaakt. Alles is gezegd en overgedragen, iedereen op gepaste wijze geëerd en bedankt. Andre en ik pakken het stokje over en zetten dit prachtige werk met veel plezier voort.

Floor en Jan zijn inmiddels gearriveerd in NL en onze eerste dagen in onze nieuwe rol zitten erop. We moeten nog een beetje wennen aan alle nieuwe mensen en van sommigen lijken die koppies wel heel erg op elkaar. Eergisteren in de schemering stuurde Andre zelfs een man van ons terrein in de veronderstelling dat deze man niet op ons terrein thuis hoorde….het bleek onze bewaker Edward Nyondo…gelukkig konden ze er samen hard om lachen.

Fijn!! We mogen aan de bak!

IMG_1045.JPG

Deel dit bericht:
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

4 reacties op “Farewell party”

  1. Brok in mijn keel en een traantje over mijn wangen na het lezen van dit stuk en vooral het zien van de laatste foto. KANJERS zijn jullie!

  2. Mooi geschreven Paulien en André. Ook een prachtige laatste foto met al die mooie bruine kindjes. Ik heb echt respect voor jullie en blijf jullie volgen. Gr Suzanne de waard

  3. Wauw wat een prachtig verhaal om te lezen, wat zullen jullie enorm onder de indruk zijn van zo veel liefde, dankbaarheid en betrokkenheid. Nu begint het voor jullie natuurlijk pas echt. Ik benijd jullie stiekum wel een beetje om de dappere keuze die jullie hebben gemaakt. Wat een ervaring om onderdeel te mogen zijn van zoiets wezenlijks… Ik blijf jullie op de voet volgen…. Maak vooral veel foto’s en blijf zo prachtig schrijven! Lieve groeten uit Alkmaar in de eerste lentedagen…

  4. wat een mooi verhaal ,het leest erg fijn en wat een ontzettend mooie foto met al die kindjes om jullie heen . jammer dat de verbinding steeds verbroken werd .maar was fijn om even jullie koppies te zien en een glimp van de omgeving we proberen het snel nog eens . en is er iets wat jullie erg missen daar en we mogelijk op kunnen sturen laat het ons weten heel veel liefs marja en ron xxxx

Reacties zijn uitgeschakeld.

FloJa Malawi