Dakplaten dagopvang, leed van dichtbij, het oprichten van de NGO in Malawi…

Dakplaten Dagopvang

Nadat het hoogste punt bereikt is van de dagopvang zijn we aan de slag gegaan met het dak. De golfplaten zijn erop gegaan, Jan heeft dit samen met Collid gedaan.

Het ziet er keurig uit, de  golfplaten steken aan beiden kanten een stuk uit om de zon buiten te houden en het werkt want het is er lekker koel binnen.
Ondertussen is ook de gehele binnenkant gestuukt. De deuren zijn op dit moment in de maak bij een timmerman uit de buurt dus daar moeten we nog even op wachten.

De volgende klus is de vloer maar de bouwvakkers zijn allemaal naar huis geweest voor een aantal weken/dagen, de reden kun je hieronder lezen.

Leed van dichtbij:
Zoals ik al eerder vermeld had zijn 3 van de 5 bouwvakkers naar huis gegaan omdat een zoon/broer ziek was. Hij heeft 3 weken in Rumphi (70 km voor Mzuzu) in het ziekenhuis gelegen.
Omdat het niet beter met hem ging hebben wij besloten om hem op te zoeken. Deze rit combineerden we met de rit naar Mzuzu om inkopen te doen. Op maandag 1 juni, in de ochtend zijn we Bernard op gaan zoeken in het ziekenhuis. Het ging niet goed met hem, maar de doktoren hadden er vertrouwen in dat hij beter zou worden. De diagnose was hersenvliesontsteking en hij werd daarvoor behandeld.

Voor een duidelijker beeld zal ik schetsen hoe het er aan toe gaat in de ziekenhuizen in Malawi:
De familie dient de patiënt te wassen, aan te kleden en eten te geven en is daar 24 uur per dag aanwezig. Het eten moet zelf meegebracht worden.
Familie blijft ook slapen in het ziekenhuis, op de grond omdat er niet genoeg bedden zijn. Kort gezegd: het is er allemaal te vies voor woorden! Vloeren zijn vies, muren zijn vies, wastafels zijn vies, wc’s zijn vies… werkelijk alles is vies. De bedden hebben geen matrassen, geen afscheidingen tussen patiënten, ook niet tijdens de verzorging. Het ziet er triest uit.

Wat nog triester is dat we Bernard dus opgezocht hebben en na een uurtje gegaan zijn. Hij lag te slapen en helaas is hij niet meer wakker geworden. We werden om 13.00 uur gebeld in Mzuzu dat hij overleden was! Wat een schok zeg, dat had niemand verwacht. Hij was pas 45 jaar en laat vrouw en 5 kinderen achter.
Wij werden dus gebeld door Benson (zijn broer en ‘onze’ bouwvakker) en hebben besloten om terug te gaan naar Rumphi om hen te helpen met vervoer.
In Rumphi aangekomen was het ondertussen ontzettend druk met familie en vrienden en werd er een plan gemaakt hoe alles te regelen. Bunga Village is het dorp waar het lichaam naar toe moest en dat is ongeveer 50 km ten noorden van Rumphi. Hierna is het van de grote weg nog 4 km een berg op. We hebben dus besloten om het lichaam te brengen en ook een aantal mensen mee te nemen.

Bij het ziekenhuis hebben we eerst 3 uur zitten wachten omdat er verteld was dat er toch nog een ambulance zou komen om het lichaam te brengen, maar helaas die kwam niet opdagen. Dus hebben een schoonzoon en wij met de auto 30 mensen vervoerd en het lichaam van Bernard.
Ondertussen was het al donker geworden (18.00 uur) en hebben we de hele tocht in het donker afgelegd naar Bunga Village. Ook in hun dorp is geen electriciteit dus alles rustig aangedaan omdat het niet fijn is om in het donker te rijden in Malawi.
Bij het naderen van Bunga Village begonnen alle mensen op en in de auto te zingen en te gillen en tegelijk ook alle mensen die zich ondertussen bij de huizen van de familie verzameld hadden. Honderden mensen waren al van heinde en verre komen lopen om daar te zijn. Wat was dat indrukwekkend.

De kist is in het huis van de vader gezet (ook één van ‘onze’ bouwvakkers) en daar is de hele nacht gezongen, letterlijk de hele nacht, door familie en door mensen van de kerk. Wij zijn ook de hele nacht opgebleven. Er waren overal vuurtjes gemaakt omdat het koud is in de nacht op de berg. De volgende ochtend zagen we nog steeds mensen komen, uit het hele land omdat veel familie en vrienden verspreid wonen.

Rond 13.00 uur is de ceremonie begonnen, eerst nog in het huis, daarna is de kist naar buiten gebracht waar iedereen afscheid kon nemen en daarna naar de begraafplaats. Ze hebben hun eigen begraafplaats in Bunga Village bij de rest van de familieleden. De kist is weer op onze auto gegaan en hebben hem naar de begraafplaats gebracht en alle mensen liepen er achteraan, zingend, huilend, gillend en klappend.

Daarna zijn er verschillende toespraken gehouden, is er geld opgehaald (gebruikelijk bij een begrafenis), is Bernard begraven en zijn er bloemen gelegd. Dit gebeurde door familie. Wij moesten ook bloemen leggen omdat ze vinden dat wij deel van hun familie zijn.
Al met al erg triest allemaal maar toch waren we ‘blij’ dat we dit hebben meegemaakt maar nog meer dat we de familie zo hebben kunnen helpen. Dit is ook enorm gewaardeerd door iedereen.
Wij hebben de familie ook extra geld gegeven om een gedeelte mee te betalen aan de kist.

Wat ook nog wel vernoemd mag worden is dat Bernard ons een week of 6 geleden opgezocht heeft in Ngara om te kijken wat we allemaal aan het doen waren en hoe zijn familie aan het werk was.
Hij heeft toen aangeboden om als vrijwilliger te komen werken op het FloJa Malawi Project als we gingen starten (hij was leraar op een school voor wezen in Bunga Village) maar helaas is het anders gelopen….

Een toelichting op bovenstaande foto’s:
Er werd ons gevraagd of we ons fototoestel bij hadden en of we foto’s wilden maken. Wij waren dit zelf niet van plan omdat we het niet passend vonden om te fotograferen op een begrafenis.
Maar de familie stelde het erg op prijs om later nog wat foto’s te hebben van de ceremonie.

Het oprichten van de NGO in Malawi

Dan nieuws van geheel andere aard: het oprichten van de NGO (non-gouvernementele organisatie) in Malawi.
Dat geeft ons letterlijk hoofdpijn! Het is ongelofelijk over hoeveel schijven dat het gaat en hoe moeilijk het is.
Zoals bekend hebben we een andere advocaat genomen een tweetal maanden geleden. Alle papieren ingevuld, alles doorgenomen etc. en ze heeft alles opgestuurd naar CONGOMA, het eerste registratiekantoor in Blantyre.
Daar is reactie op gekomen dat we de naam FloJa Malawi Foundation niet mogen gebruiken omdat Malawi een beschermd woord is in Malawi! Dat hadden we nog nooit gehoord.
Maar goed, niet uit het veld geslagen, geef ik haar door om te registreren onder ‘FloJa Foundation’, dus zonder Malawi in de naam. Dit heeft geen consequenties voor onze naam in Nederland omdat het een nieuwe, lokale NGO wordt hier in Malawi dus zou het ook zo kunnen heten.

Op dit moment is dit dus zo ingestuurd en moeten we afwachten of ze dit goedkeuren.
Dan komt er nog bij dat we moeten registreren onder een Trustees Act of een Compagnie Act. Dit is ook niet van te voren vernoemd en heeft de advocaat ook drie keer uit moeten leggen zo ingewikkeld als het is. Maar uiteindelijk blijkt het ongeveer hetzelfde te zijn. Alleen de tijd van registratie is erg verschillend. Voor de Trustees duurt het ongeveer een jaar, voor de Compagnie ongeveer een week.
We zijn nu aan het uitzoeken wat we moeten doen. Daarbij komt ook nog dat alles goedgekeurd moet worden door de regering, maar die ‘bestaat’ op dit moment nog niet want de verkiezingen zijn net geweest en ze zijn het kabinet nog aan het samenstellen!
Dit werkt toch wel erg frustrerend hoor. Wat wij ons afvragen is dit nou de fout van de advocaat dat ze dit niet verteld heeft, of zijn dit nieuwe regels in Malawi? Niemand die je dat kan vertellen.
We horen wel dat de regels aangescherpt zijn door de verkiezingen maar werkelijk niemand weet precies hoe het zit.

Wij zijn alle mogelijke bronnen aan het aanboren om ons te helpen, andere NGO’s in Malawi, Nederlanders, onze buurmannen etc. Als iemand ons maar kan helpen want het werkt hier ook zo: als je geen kruiwagen hebt kom je er niet. Heel vervelend allemaal en wij hadden gehoopt het binnen twee maanden rond te hebben maar zo ziet het er niet naar uit.
Wat betreft de immigratie zullen we waarschijnlijk eind juni weer naar Tanzania moeten om een nieuwe stempel te krijgen om de volgende drie maanden te mogen blijven. Voor ons blijft het telkens de grote vraag: waarom is het zo moeilijk om te registreren terwijl je iets goeds komt doen voor het land? Hoe kijkt de regering naar NGO’s? Maar of we die antwoorden ooit krijgen……
Het enige wat we kunnen doen is afwachten en wel doorgaan met bouwen want dat blijkt dan wel te mogen! Dus dat doen we dan maar.

En om even gezellig af te sluiten: we hebben ondertussen 5 kuikens! Goed hè……

Tot zover weer, groeten Floor en Jan